Odpowiedni czas spania jest jednym z ważnych czynników wpływających na nasze zdrowie. Istnieje przynajmniej kilka powodów, dlaczego niektórzy ludzie nie poświęcają wystarczająco dużo czasu na sen. Należą do nich między innymi: przepracowanie, praca na zmiany, oglądanie telewizji i bezsenność (trudności z zasypianiem lub kontynuacją snu). Niedobór snu wpływa na wystąpienie różnego rodzaju problemów zdrowotnych, takich jak choroby krążenia, w tym nadciśnienie, cukrzyca, śmiertelność.

W jednym z badań na temat wpływu snu na zdrowie dr Beihl wraz z grupą innych badaczy ocenił wpływ długości snu na ryzyko powstania cukrzycy. Osoby, które spały przeciętnie mniej niż 7 godzin dziennie, miały o 2,36 raza większe ryzyko powstania cukrzycy w porównaniu z osobami, które spały około 8 godzin. Efekt niedoboru snu był podobny u osób o różnym pochodzeniu etnicznym. Grupa badaczy pod kierownictwem dra Kim przeprowadziła podobne badanie na mężczyznach z Korei (wiek 20. do 60. lat). Wyniki pokazały, że osoby, które przeciętnie spały mniej niż 5 godzin dziennie, miały o 2,4 raza większe ryzyko zachorowania na cukrzycę w porównaniu do osób, które poświęcały na sen około 7 godzin dziennie.

Badania wykazały również, że długość snu ma wpływ na choroby serca. Jedno z badań, w którym brało udział ponad 71 000 pielęgniarek między 30. a 55. rokiem życia ze Stanów Zjednoczonych  (znane jako Nurses Health Study) wykazało, że w porównaniu z pielęgniarkami, które spały 8 godzin te, które sprawozdały mniej niż 5 godzin snu na 24 godziny, miały o 82% większe ryzyko zachorowania na choroby serca, te które spały 6 godzin – o 30%,  a te które spały 7 godzin – o 6%.

Badania wykazały także, że długość snu może przyczynić się do ryzyka powstania nadciśnienia. Według badania znanego jako Sleep Heart Health Study, w którym brało udział 2813 mężczyzn i 3037 kobiet między 40. a 100. rokiem życia, osoby śpiące mniej niż 6 godzin miały o 66% wyższe ryzyko nadciśnienia, a te śpiące między 6 a 7 godzin miały to ryzyko podwyższone o 19% w porównaniu do osób, które spały między 7 a 8 godzin dziennie.

Wyniki opisane powyżej, potwierdzone zostały przez analizę snu osób biorących udział w badaniu NHANS (National Health and Nutrition Examination Survey). Wzięło w nim udział 4820 osób między 32. a 86. rokiem życia z terenu całych Stanów Zjednoczonych. W porównaniu z osobami, które spały między 7 a 8 godzin dziennie, te które spały mniej niż 5 godzin, miały o 76% wyższe ryzyko wystąpienia nadciśnienia. Kiedy naukowcy prowadzący to badanie włączyli do analizy tylko osoby między 32. a 59. rokiem życia, ryzyko nadciśnienia u osób, które spały mniej niż 5 godzin było jeszcze większe i sięgało 110%. Oznacza to, że niedobór snu może mieć jeszcze większe znaczenie u osób dorosłych w średnim wieku w porównaniu z osobami starszymi.

Odpowiednia ilość snu odgrywa również ważną rolę w profilaktyce raka. Według badania przeprowadzonego w Japonii, w którym wzięło udział 23 995 kobiet, te śpiące zwykle 6 godzin dziennie, miały o 62% wyższe ryzyko zachorowania na raka piersi w porównaniu z tymi kobietami, które spały 7 godzin. Badanie przeprowadzone na 22.320 Japończykach wykazało, że w porównaniu do mężczyzn śpiących zwykle 7 do 8 godzin, mężczyźni śpiący mniej niż 6 godzin, mieli o 82% wyższe ryzyko wystąpienia raka prostaty.

Badania, które oszacowały wpływ snu na zdrowie wykazały, że długość snu wpływa również na inne problemy, takie jak przybieranie na wadze, pamięć, humor, poirytowanie i niecierpliwość, nieregularny rytm serca i zwiększenie poziomu hormonów stresu. Te same badania pokazały również, że osoby, które śpią dłużej niż 8 do 8,5 godzin dziennie także mają podwyższone ryzyko niektórych schorzeń, takich jak na przykład cukrzyca czy nadciśnienie, chociaż to ryzyko nie jest aż tak duże, jak w przypadku niedoboru snu. Wyniki tych badań wyraźnie wskazują jaką wagę ma odpowiednia ilość snu w naszym zdrowiu i sugerują, że odpowiednia długość snu powinna wynosić między 7,5 a 8,5 godzin dziennie.

Roman Pawlak, PhD, RD

Assistant Professor

East Carolina University

Department of Nutrition and Dietetics

Źródła:

Beihl DA. et al. Sleep duration as a risk factor for incident type 2 diabetes in a multiethnic cohort. Annals of Epidemiology,  2009;19:351-357.

Kim J. et al. The association of sleep duration and type 2 diabetes in Korean male adults with abdominal obesity: the Korean National Health and Nutrition Examination Survey 2005. Diabetes Research And Clinical Practice, 2009;86:e34-6.

Ayas NT. et al. A prospective study of sleep duration and coronary heart disease in women. Archives of Internal Medicine, 2003;163:205–209.

Gangwisch, J. et al. Short Sleep Duration as a Risk Factor for Hypertension: Analyses of the First National Health and Nutrition Examination Survey. Journal of the American heart Association, 2006(April 6);47:833-839. http://hyper.ahajournals.org/cgi/reprint/47/5/833.

Gottlieb, D. et al. Association of Usual Sleep Duration With

Hypertensions: The Sleep Heart Health Study. Sleep, 2006;29:1009-1014.

http://www.journalsleep.org/articles/290803.pdf.

Kakizaki M et al. Sleep duration and the risk of prostate cancer: the Ohsaki Cohort

Study. British Journal of Cancer, 2008;99:176 – 178.

Kakizaki M. et al. Sleep duration and the risk of breast cancer: the Ohsaki Cohort Study. British Journal of Cancer, 2008;99:1502 – 1505.

Do tej magicznej kuchni możesz sprowadzić każde jedzenie, jakie tylko zechcesz, z dowolnego miejsca na Ziemi i w dowolnych ilościach. Nigdy się nie martwisz o to, co będziesz jadł. Czegokolwiek sobie zażyczysz, zaraz pojawia się na twoim stole.
Jesteś bardzo szczodry.
Rozdajesz jedzenie innym, niczego nie żądając w zamian. Ktokolwiek przyjdzie do twojego domu, nakarmisz go dla samej przyjemności dzielenia się, a twój dom jest zawsze pełen ludzi, którzy przyszli najeść się w twojej magicznej kuchni.
Pewnego dnia ktoś puka do twoich drzwi. Jest to dostawca pizzy. Otwierasz drzwi, a on patrzy na ciebie i mówi: „Cześć! Widzisz tę pizzę? Dam ci ją, jeśli pozwolisz mi kontrolować swoje życie, jeśli będziesz robić wszystko, co zechcę. Nie będziesz głodował, ponieważ mogę przynosić ci pizzę codziennie, w zamian musisz tylko być dla mnie dobry”.

Wyobrażasz sobie swoją reakcję?
W swojej kuchni możesz mieć taką samą pizzę, a nawet lepszą.
A mimo to on przychodzi do ciebie i proponuje ci jedzenie, jeśli będziesz robił to, co on chce.
Uśmiechniesz się i powiesz: „Nie, dziękuję! Nie potrzebuję twojego jedzenia. Mam go mnóstwo. Możesz wejść do mego domu i zjeść, co tylko zechcesz. I nie musisz nic za to robić. Nie oczekuj, że będę robił to, co ty zechcesz. Nikt nie będzie manipulował mną za pomocą jedzenia”.

A teraz wyobraź sobie odwrotną sytuację. Nie jadłeś od kilku tygodni. Umierasz z głodu i nie masz ani grosza w kieszeni. Wtedy pojawia się osoba z pizzą i mówi: „Cześć, tutaj jest jedzenie. Możesz je dostać, jeśli tylko będziesz robić to, co chcę”. Czujesz zapach jedzenia, jesteś głodny jak wilk. Postanawiasz wziąć jedzenie bez względu na to, o co cię proszą. Zjadłeś kawałeczek, a ta osoba mówi: „Jeśli chcesz więcej,
Dostaniesz, pod warunkiem że nadal będziesz robić, co zechcę”.

Dziś się najadłeś, ale jutro znów możesz nie mieć jedzenia, więc zgadzasz się robić wszystko, czego od ciebie oczekują. Możesz stać się niewolnikiem dla jedzenia, dlatego że go potrzebujesz, dlatego że go nie masz. Po jakimś czasie zaczynasz mieć wątpliwości. Myślisz: „Co ja zrobię, jeśli nie dostanę mojej pizzy? Nie mogę bez niej żyć. Co zrobię, jeśli mój partner da ją komuś innemu – moją pizzę?”

A teraz wyobraźmy sobie, że mówimy nie o jedzeniu, lecz o miłości. Masz w sercu mnóstwo miłości. Wystarczy otworzyć serce, aby mieć całą miłość, jakiej potrzebujesz.

Masz ją nie tylko dla siebie, ale dla całego świata. Kochasz tak bardzo, że nie potrzebujesz niczyjej miłości. Dzielisz się uczuciem, nie stawiając żadnych warunków. Nie kochasz, jeśli… Jesteś milionerem miłości i nagle ktoś puka do twych drzwi. „Cześć! -mówi. – Mam tutaj miłość dla ciebie. Możesz ją dostać, jeśli będziesz robić to, co zechcę”.
Skoro jesteś pełen miłości, jaka będzie twoja reakcja?
Uśmiechniesz się i powiesz: „Dziękuję, ale nie potrzebuję twojej miłości. Mam taką samą miłość w moim własnym sercu, a nawet lepszą i większą, i dzielę się nią bez żadnych warunków”.

Co się jednak dzieje, kiedy umierasz z pragnienia miłości, jeśli nie masz jej, a ktoś przychodzi i mówi: „Chcesz trochę miłości? Możesz mieć moją miłość, jeśli tylko będziesz robić, co zechcę”.
Jeśli jesteś spragniony miłości, jeśli spróbujesz tej miłości, zrobisz wszystko, aby ją zdobyć. Niekiedy bywa się w takiej sytuacji, że jest się gotowym oddać całą duszę za odrobinę zainteresowania.

*****

Twoje serce jest jak owa magiczna kuchnia.
Wystarczy otworzyć serce, aby mieć całą miłość, jakiej potrzebujesz.

Nie ma potrzeby błądzić po świecie, żebrząc o miłość: „Proszę, niech mnie ktoś pokocha. Jestem taki samotny. Chyba nie zasługuję na miłość. Potrzebuję kogoś, kto mnie pokocha i dowiedzie, że jestem tego wart”.
Tymczasem miłość jest w nas samych, tyle tylko że my jej nie dostrzegamy.

Widzisz, jakie dramaty wymyślają sobie ludzie, tylko dlatego że sądzą, iż nie ma wokół nich miłości?
Pragną, wręcz umierają z pragnienia miłości, a kiedy zakosztują jej, dostaną odrobinę od kogoś innego, od razu wpadają w nałóg.
Uzależniają się i popadają w obsesję na punkcie miłości.

A potem pojawiają się już prawdziwe dramaty:

„Co pocznę, jeśli mnie porzuci?” „Nie mogę bez niej żyć!” I rzeczywiście nie mogą żyć bez swojego dealera, który podaje im codzienne dawki.
Są spragnieni i dla tego okruszka miłości pozwalają, żeby inni ludzie decydowali o ich życiu. Pozwalają, by inni mówili im, co mają robić, a czego nie wolno, jak się ubierać, jak się zachowywać, w co wierzyć. „Kocham cię, pod warunkiem, że będziesz zachowywał się właśnie tak, jak chcę. Będę cię kochać, jeśli pozwolisz mi sobą rządzić. Będę cię kochać tylko wtedy, kiedy będziesz dla mnie dobry. Jeśli nie, to odejdę”. Problem wielu ludzi polega na tym, że nie wiedzą O istnieniu magicznej kuchni w ich sercach.

Całe cierpienie zaczęło się dawno temu, kiedy zamknęliśmy nasze serca i przestaliśmy czuć, że miłość wciąż tam jest. W pewnym momencie naszego życia zaczęliśmy się bać miłości, ponieważ wydało nam się, że jest niesprawiedliwa. Miłość rani. Próbowaliśmy być dla kogoś dobrzy, próbowaliśmy zyskać jego akceptację i ponieśliśmy klęskę. Już mieliśmy dwóch czy trzech partnerów i kilka razy złamano nam serce. Zbyt duże ryzyko, żeby pokochać znowu.

Oczywiście, mamy tak dużo osądów na swój temat, że nie możemy już sami siebie zaakceptować. A jeśli brakuje nam miłości dla nas samych, to jak mamy udawać, że podzielimy się nią z kimś jeszcze?

Kiedy wchodzimy w jakiś związek, stajemy się egoistyczni, ponieważ zżera nas pragnienie dominacji.
Wszystko ma się obracać wokół mnie.
Jesteśmy tak egoistyczni, ponieważ chcemy, aby osoba, z którą dzielimy życie, była tak samo uzależniona jak my. Poszukujemy „kogoś, kto mnie potrzebuje” po to, żeby usprawiedliwić swoje istnienie, żeby poczuć, iż mamy powód, aby żyć. Wydaje nam się, że szukamy miłości, ale tak naprawdę szukamy „kogoś, kto mnie potrzebuje”, kogoś, kim będziemy rządzić i manipulować.

W naszych związkach wrze walka o władzę, ponieważ udomowiono nas tak, byśmy współzawodniczyli o kontrolę nad cudzym zainteresowaniem. To, co nazywamy miłością – ktoś, kto mnie potrzebuje, ktoś, kto się o mnie troszczy – nie jest miłością, to jest egoizm. Egoizm nie działa, ponieważ nie ma w nim miłości. Dwoje ludzi gorąco pragnie miłości. Poprzez seks zakosztują odrobiny szczęścia i uzależnią się, ponieważ bardzo go potrzebują.
Ale potem pojawiają się te wszystkie osądy, lęk, wszystkie wyrzuty, cały dramat.

Wtedy zaczynamy poszukiwać jakichś porad na temat miłości i seksu.
Napisano o tym mnóstwo książek, a wszystkim można by nadać jeden tytuł: „Jak być seksualnym egoistą”. Intencje udzielających porad są dobre, ale gdzie tu miłość? Te książki nie są o tym, jak się nauczyć miłości, bo też nie mamy się czego o niej uczyć. Wszystko już jest w naszych genach, w naszej naturze. Nauki wymaga tylko to, co wynaleźliśmy w naszym świecie iluzji.
Szukamy miłości na zewnątrz i miłość jest tam również. Miłość jest wszędzie, brak nam tylko oczu, żeby ją zobaczyć. Nasze emocje nie są już nastrojone na odbiór miłości. Boimy się kochać, bo miłość jest niebezpieczna. Przeraża nas ryzyko odrzucenia. Musimy udawać kogoś, kim nie jesteśmy, próbujemy zyskać akceptację partnera, podczas gdy samych siebie nie akceptujemy.

Nie to jest jednak powodem, że partner nas odrzuci. Powodem jest to, że odrzucamy samych siebie, ponieważ nie jesteśmy wystarczająco dobrzy, ponieważ w to właśnie wierzymy.

Samo odrzucenie jest zasadniczym problemem.

Nigdy nie jesteś wystarczająco dobry dla siebie samego, zwłaszcza że sama idea doskonałości jest fałszywą koncepcją. Wierzysz w nią jednak.
Nie jesteś doskonały, więc się odrzucasz, a poziom samo odrzucenia zależy od tego, jak skuteczni byli dorośli w rozbijaniu twej integralności.
Po udomowieniu nie chodzi już o to, żeby być wystarczająco dobrym dla kogokolwiek. Nie jesteś już dość dobry nawet dla siebie, ponieważ Wielki Sędzia w tobie stale ci przypomina, że nie jesteś doskonały. Jak już powiedziałem, nigdy nie wybaczasz sobie, że nie jesteś taki, jaki chciałbyś być. I to jest prawdziwy problem. Jeśli to zmienisz, będziesz mógł zatroszczyć się o swoją połowę związku. Ta druga połowa nie jest już twoim problemem.

Jeśli powiesz komuś, że go kochasz, a ta osoba odpowie ci: „No cóż, ale ja cię nie kocham”, czy jest to powód dla ciebie, żeby cierpieć?
To, że cię ktoś odrzuca, nie oznacza, że ty sam też musisz się odrzucić.
Jeśli nawet ktoś cię nie kocha, pokocha cię ktoś inny. Zawsze jest ktoś inny. O wiele lepiej jest być z kimś, kto chce z tobą być, niż z tym, kto musi.

Powinieneś się skupić na najwspanialszym związku, jaki możesz mieć: związku z samym sobą. To nie egoizm, to miłość do siebie samego. To nie jest to samo. Jesteś egoistą, kiedy nie ma w tobie miłości. Kiedy jest w tobie miłość, powinieneś kochać siebie, a twoje pozytywne uczucia będą się rozwijać i promieniować na zewnątrz.
Dlatego właśnie wchodząc w relacje z drugim człowiekiem, nie będziesz tego robić tylko dlatego, że potrzebujesz kogoś, kto będzie cię kochał. Związek stanie się wyborem. Połączysz się z kimś, dlatego że będziesz chciał, będziesz miał czas zastanowić się, kto to jest naprawdę. A skoro nie potrzebujesz jego miłości, nie będziesz się okłamywał.

Nie potrzebujesz uzupełnienia. Sam w sobie jesteś kompletny. Jeśli miłość emanuje z ciebie, nie gonisz za miłością ze strachu przed samotnością.

Jeśli masz ją w sobie, samotność nie jest żadnym problemem. Czujesz się dobrze i nieźle się bawisz we własnym towarzystwie.

Jeśli lubimy się nawzajem i wychodzimy razem, to chyba nie po to, by zadręczać się zazdrością, nie dlatego że muszę cię kontrolować albo ty musisz kontrolować mnie.
To by nie było nic zabawnego, żadna przyjemność. Jeśli masz mnie krytykować, upominać, sądzić i psuć mi nastrój, to raczej ci podziękuję.

Jeśli mam cierpieć, to chyba wolę być sam.
Czyż ludzie są po to ze sobą, żeby przeżywać dramaty, traktować się jak własność, wymierzać sobie kary? Czy to są powody, by się do siebie zbliżyć? Oczywiście, że sami dokonujemy wyborów, ale czy na pewno tego szukamy?

Kiedy jesteśmy dziećmi – pięcio-, sześcio-, siedmioletnimi – przybiegamy do innych dzieci, bo chcemy się bawić i cieszyć. Nie idziemy na cudze podwórko, żeby nas bito lub żeby przeżywać jakieś dramaty. To się zdarza, ale zwykle nie trwa długo. Po prostu przez cały czas bawimy się. Kiedy nam się znudzi, zmieniamy grę, zmieniamy zasady, ale przez cały czas coś badamy i odkrywamy.

Jeśli wchodzisz w związek po to, żeby przeżywać dramaty, być zazdrosny, zaborczy, żeby rządzić życiem partnera, nie szukasz zabawy i radości: Szukasz bólu.
I na pewno go znajdziesz.
Jeśli łączysz się z kimś z egoizmu, spodziewając się, że cię uszczęśliwi, nie doczekasz się szczęścia. To nie jest wina tego kogoś.
To twoja własna wina.

Podstawą każdej więzi jest fakt, że chcemy się wszystkim dzielić, że chcemy z tego czerpać zadowolenie, chcemy się bawić, a nie nudzić. Szukamy partnera, bo chcemy być radośni, weseli, szczęśliwi i chcemy cieszyć się tym, jacy jesteśmy.
Nie wybieramy sobie towarzysza tylko po to, by obciążyć go naszą zazdrością, złością i egoizmem. Jak można mówić, że się kogoś kocha, i zaraz potem gardzić nim, źle go traktować, obrażać, poniżać i wykorzystywać? Ta osoba obwieszcza wszem i wobec, że cię kocha, ale czyż to jest miłość? Kto kocha, ten chce dla ukochanej osoby wszystkiego najlepszego.
Dlaczego przerzucamy swój balast nawet na własne dzieci? Dlaczego okaleczamy je naszym lękiem i emocjonalną trucizną? Dlaczego obwiniamy rodziców o nasze własne śmieci?

Ludzie uczą się na głucho zamykać swoje serca. Umierają z pragnienia miłości, nie wiedząc, że serce jest magiczną kuchnią. Twoje serce jest magiczną kuchnią.
Otwórz serce. Otwórz swoją magiczną kuchnię i przestań błądzić po świecie, żebrząc o okruchy miłości. Masz w sercu całą miłość, jakiej potrzebujesz.
Twoje serce zdolne jest dać z siebie mnóstwo miłości, nie tylko dla siebie, ale dla całego świata. Możesz obdarzać swoją miłością, nie stawiając żadnych warunków.
Nie uszczupli jej twoja szczodrość, ponieważ masz w sercu magiczną kuchnię. Wtedy ci wszyscy spragnieni, którzy wierzą, że ich serce jest zamknięte, otoczą cię ze wszystkich stron, by ogrzać się twoją miłością.
Szczęście daje miłość, która emanuje z nas samych.
Jeśli jesteś szczodry, każdy cię pokocha.
Nigdy nie będziesz sam, jeśli potrafisz się dzielić miłością i ciepłem. Chłód emocjonalny wynika, z przekonania, że miłość nie jest niewyczerpana. Stajemy się egoistami, kiedy sądzimy, że być może jutro nie dostaniemy żadnej pizzy. Ale kiedy wiemy, że nasze serce jest magiczną kuchnią, możemy dzielić się z innymi, a nasza miłość jest absolutnie bezwarunkowa.

*****

Na podstawie:

Ruiz Don Miguel – Ścieżka Miłości. Sztuka budowania związków

Korzystając z mądrości Tolteków, Miguel Ruiz w przystępny sposób pisze o związkach międzyludzkich; uczy, jak odrzucać maski i uzdrawiać własne emocje, prawdziwie przebaczać oraz akceptować siebie i innych.

Udowadnia także, że mamy moc kierowania własnym życiem oraz że szczęście nie przychodzi od zewnątrz – jego źródło tkwi w naszym wnętrzu.

W Stanach Zjednoczonych książka ta stała się bestsellerem – 570.000 sprzedanych egzemplarzy w wersji angielskiej, o książce mówili m.in. Bill Clinton oraz Oprah Winfrey .

W Polsce książkę: „Ścieżka Miłości ” -Don Miguela Ruiza  wydało Wydawnictwo Galaktyka.

*****

Fragmenty:
Miłość opiera się na szacunku (…) Kocham cię, więc w ciebie wierzę. Wiem, że jesteś wystarczająco silny, mądry, dobry, żebyś dokonywał własnych wyborów. Nie muszę za ciebie decydować. Sam to potrafisz.
**
W każdym związku są dwie połówki. Z tych dwóch połówek odpowiadasz tylko za swoją połowę. Nie odpowiadasz za tę drugą.
**
Tylko kochając i akceptując siebie takiego, jakim się jest, można zaistnieć naprawdę i wyrazić swoją osobowość.
**
Nie powinieneś udawać kogoś innego. Jeśli udajesz kogoś, kim nie jesteś, zawsze poniesiesz porażkę.
**
Aby stać się mistrzem miłości, musimy ćwiczyć się w niej nieustannie. Budowanie więzi międzyludzkich jest także sztuką, w której mistrzostwo osiąga się poprzez ćwiczenie. Doskonalenie więzi jest zatem aktywnym działaniem.
**
Najszczęśliwsze momenty w naszym życiu są wtedy, gdy bawimy się jak dzieci, kiedy śpiewamy i tańczymy, kiedy odkrywamy coś nowego i tworzymy po prostu dla zabawy. Wspaniale jest zachowywać się jak dziecko.
**
To oczywiste, że nie potrafimy kochać innych, zanim nie pokochamy siebie. Dlatego właśnie powinniśmy zacząć od miłości do samego siebie.
**
…zdrowa istota ludzka nie obawia się wyrażania miłości. Nie boisz się żyć, nie boisz się kochać.

 Profesor dr hab. (biochemik) Michał Tombak należy do światowej elity wybitnych specjalistów od naturalnych metod leczenia. Jest autorem bestsellerów poświęconych zdrowemu, aktywnemu i długiemu życiu. Jego książki są rozchwytywane na całym świecie. Pisze w nich jak postępować by funkcjonować sprawnie przez długie lata, cieszyć się życiem, uwierzyć w możliwości i siły witalne własnego organizmu.
Podkreśla w niej,  iż zdrowie to przede wszystkim ścisły związek tego co jemy, z tym jak oddychamy i jak dbamy o nasze ciało i psychikę.

Według prof. Michała Tombaka istnieje pięć głównych przyczyn, które niszczą zdrowie człowieka:
-zaniedbany kręgosłup
-nieprawidłowe oddychanie
-brak wewnętrznej higieny ciała
-nieprawidłowe odżywianie
-brak umiejętności szczęśliwego życia
Jeżeli dodamy do tego coraz powszechniejsze przekonanie współczesnych o­nkologów, że rak jest zemstą natury za nieprawidłowo spożywane posiłki – to warto zastanowić się, co zmienić w naszych posiłkach, by żyć długo i zdrowo.

Błędy przeciw naturze
Na czym polega podstawowy błąd, jaki popełniamy na co dzień, jedząc śniadania czy obiady?
-Nasze posiłki możemy podzielić na cztery grupy: białka ( mięso, ryby, jaja), węglowodany ( chleb, miód, cukierki, ziemniaki), tłuszcze ( masło, olej, smalec) i pokarmy roślinne ( warzywa, owoce, soki). Cały problem polega na tym, że węglowodany zaczynamy trawić już w ustach, białka w żołądku, potrawy roślinne w jelicie cienkim.
-Co się stanie, gdy na obiad zjemy mięso z ziemniakami?
-Zaczniemy mieć kłopoty z trawieniem. Na strawienie ziemniaka trzeba godziny, na strawienie mięsa od 3 do 7 godzin. Organizm niepotrzebnie traci energię na trawienie różnych pokarmów w różnym czasie, a przecież mógłby ten czas wykorzystać na inne czynności życiowe lub walkę z chorobami.
-Weźmy na przykład kanapkę, która każdy z nas zjada na śniadanie: biały chleb posmarowany masłem, na to wędlina. Co w tym złego?
-To, że chleb należy do węglowodanów, masło do tłuszczów, a wędliny do grupy białek. Połączenie tych produktów do ciężki orzech do zgryzienia dla naszego systemu trawienia. W żołądku i dwunastnicy muszą wytworzyć się różne soki trawienne, oddzielne dla białka i węglowodanów. Masło hamuje ich działanie. Nie jestem przeciwnikiem kanapek, ale przyrządzajmy je w zgodzie z prawidłowymi zasadami łączenia pokarmów.
-Przecież nie każdy z nas musi być wegetarianinem?
-Ale ja do tego nie namawiam. Namawiam do przestrzegania umiaru w jedzeniu. Najważniejsze pytanie dla człowieka, który wchodzi w XXI wiek brzmi: co człowiek powinien jeść i jak powinien jeść? Umiejętność prawidłowego odżywiania to wielka sztuka. Polega na prawidłowym komponowaniu czyli łączeniu pokarmów.

Co to jest dieta rozdzielna?
Zasady diety rozdzielnej zostały opracowane przez dr Haya jeszcze w latach trzydziestych. Opiera się o­na na trzech regułach, które można określić filarami zdrowia:
-należy spożywać osobno produkty białkowe, osobno węglowodanow
-Jeść wyłącznie naturalne i pełnowartościowe produkty spożywcze
-utrzymywać równowagę kwasowo-zasadową w organizmie
Według dr Haya złe zestawianie produktów spożywczych prowadzi do nadmiernego obciążenia trzustki, co powoduje opóźnienia i zaburzenia trawienia.
Nieprawidłowo zestawione pożywienie obciąża także wątrobę, która przetwarza, rozkłada, magazynuje i przekazuje dalej składniki naszego pokarmu.

Co można łączyć?
Najkrócej: białka z tłuszczami, a tłuszcze z węglowodanami. Oto prawidłowe połączenia pokarmów.
Mięso – zielone warzywa
Chleb, ziemniaki – zielone warzywa
Zielone warzywa – wszystkie białka
Orzechy – zielone warzywa, kwaśne owoce
Jaja – zielone warzywa
Tłuszcze zwierzęce – wszystkie rośliny zbożowe
Rośliny zbożowe – zielone warzywa
Rośliny strączkowe – zielone warzywa
Owoce niekwaśne – kwaśne mleko, jogurt
Kwaśne owoce – orzechy, kwaśne mleko, inne kwaśne owoce

Najgorsze połączenia
Polegają na jednoczesnym spożywaniu białka z węglowodanami i są niebezpieczne dla zdrowia. Oto o­ne.
Mięso – Pieczywo, kasze, ziemniaki, cukier, miód
Chleb – wszystkie białka, owoce, cukry
Zielone warzywa – mleko
Jaja – mleko, skrobia, słodycze, kwaśne produkty
Tłuszcze zwierzęce – wszystkie białka
Rośliny zbożowe – wszystkie białka, słodycze, mleko

Jak jeść, czyli kawa na ławę
Powyższe wyliczenia mogą wydawać się skomplikowane, stąd podajemy przykłady prawidłowo skomponowanych posiłków.
-Stek z gotowanymi warzywami
-Ryba z marchewką
-Jaja sadzone z sałatką warzywną
-Ser żółty z pomidorem, papryką i kiszonym ogórkiem
- Szynka ze szparagami
-Chleb z sałatką warzywną
-kasza z gulaszem warzywnym
-ziemniaki z warzywami z wody
-ryż z warzywami
-makaron z warzywami w sosie pomidorowym

Jak prawidłowo łączyć posiłki
Jeść smacznie, niskokalorycznie i zdrowo. Tak każdy by chciał. Niestety czasami to, co apetycznie wygląda na talerzu i, na dodatek, jest dietetyczne, nie zawsze bywa dobrym połączeniem dla naszego organizmu. Dlaczego tak się dzieje? Sekret tkwi w składnikach odżywczych zawartych w pożywieniu.

PRAWIDŁOWE POŁĄCZENIA
Makaron + warzywa
Warzywa mają witaminy, minerały i błonnik, zaś makaron – węglowodany. Jeśli dodasz trochę oliwy z oliwek i posypiesz je parmezanem, zawierającym białko, otrzymasz kompletny posiłek.

Owoce + sok z cytryny
Jagody, porzeczki, truskawki są pełne bioflawonoidów, które hamują starzenie się komórek i poprawiają krążenie. Te zalety wzmaga witamina C. Skrop owoce sokiem z cytryny.

Chleb razowy + wędliny
Jeśli większość Twoich posiłków to kanapki, wybierz pieczywo razowe, które najlepiej komponuje się z serami i wędlinami. Zawiera włókna regulujące wchłanianie tłuszczów.

Papryka + oliwa z oliwek
Oliwa pomaga przyswoić prowitaminę A. Występuje ona we wszystkich żółtych i pomarańczowych warzywach. Sałatki z nich możesz też przyprawiać sosami z oliwy czy jogurtu.

Nie łuskany ryż + woda
Wypij szklankę wody, kiedy jesz posiłki bogate we włókna, jak razowy chleb czy niełuskany ryż. Napęcznieją w żołądku, nasycisz się od razu i zmniejszysz przyswajanie tłuszczów i cukrów.

Mleko + cytrusy
Porcja świeżo wyciśniętego soku z grejpfrutów i pomarańczy na śniadanie zaspokoi dzienne zapotrzebowanie na witaminę C. Dzięki cytrusom mleko staje się łatwiej strawne.

Ryba + cytryna
Zawsze skrapiaj sokiem z cytryny nie tylko rybę. Dotyczy to też kotleta lub hamburgera. Sok z cytryny poprawia smak, a zawarta w nim witamina C ułatwia przyswajanie żelaza.

Produkty zbożowe + strączkowe
Produktom zbożowym brak jednych aminokwasów, a warzywom strączkowym drugich. Jeśli spożywasz je razem, dopełniają się, dostarczając białka równie cennego jak zwierzęce.

Produkty zbożowe + owoce suszone
Jeśli dorzucisz suszonych moreli do płatków kukurydzianych czy przyprawisz makaron sosem orzechowym, zwiększysz w potrawie ilość białka i uzyskasz więcej żelaza.

ZŁE POŁĄCZENIA
Istnieją połączenia, które zwalczają się zawzięcie, uniemożliwiając przyswojenie składników odżywczych z poszczególnych potraw. Oto czego powinnaś unikać.

Makaron + mięso
Węglowodany zawarte w makaronie mają niską kwasowość. Jeśli w żołądku napotkają białko mięsa, które wymaga bardzo kwaśnych soków żołądkowych, fermentują i powodują wzdęcia.

Jaja + ryby
Sałatka z tuńczykiem i jajkami? Lepiej zrezygnuj z jednego z tych składników: awidyna obecna w białku jajka neutralizuje witaminę H (biotynę) zawartą w tuńczyku i w makreli.

Ser + rośliny strączkowe
Ser jest bogaty w ważny dla kości wapń. Ale jeśli dodasz fasolę, stracisz wszystkie jego zalety, ponieważ ziarna roślin strączkowych zawierają substancje utrudniające przyswajanie wapnia.

Mleko + razowe dodatki
Wydaje się, że to para przyjazna zdrowiu, ale tak nie jest. Włókna razowych dodatków (płatków, kółeczek, kulek) sprawiają, że wapń z mleka gorzej się wchłania.

Ser + mięso
Jedząc je razem, uzyskasz maksimum białka, ale przy okazji też tłuszczów nasyconych, złych dla organizmu. Ponadto fosfor, w który bogaty jest ser, ogranicza przyswajanie cynku z mięsa.

Warzywa + alkohol
Jeśli jesz zupę jarzynową, nie pij alkoholu. Utrudnia przyswajanie witaminy B1, obecnej np. w fasoli. To samo grozi Ci, jeśli przy piciu wina czy piwa będziesz pogryzać suszone owoce.

Jajka + ziemniaki
Zapiekanka z warzywami i jajkami jest wyborna, jednak nie z punktu widzenia żywieniowego. Bulwy zawierają szczawiany, które hamują przyswajanie wapnia i żelaza z jajka.

Kapusta + ryby
Wszystkie rodzaje kapustnych zawierają substancje, które ograniczają przyswajanie występującego w rybach morskich jodu, gwarantującego właściwe funkcjonowanie tarczycy.

Kawa + mleko
Kawa zawiera kwasy, wpływające na białko mleka, utrudniając trawienie. Dotyczy to też kawy cappuccino: ostry strumień gorącej pary wzmaga ten efekt i śniadanie zalega w żołądku.

Ile należy jeść?
Kiedy zapytano  prof. Tombaka, ile należy jeść – z wdziękiem odparł, że im mniej, tym lepiej. Od umiarkowanego jedzenia jeszcze nikt nie umarł, ludzie chorują i umierają z przejedzenia.
U większości z nas żołądek rozciągnięty jest do nienaturalnych rozmiarów, jemy 5 do 10 razy więcej, niż potrzebuje tego nasz organizm. Ten organizm usiłuje żyć według zakodowanych praw natury, my na okrągło uczymy go obżarstwa i lenistwa.
-Jak przerwać ten błędny krąg?
-Zrezygnować ze stereotypu, że dobry obiad polega na tym, żeby na talerzu był kawał tłustej łopatki, ogromna ilość ziemniaków i surówka. Ileż przyjemniej zjeść kawałek gotowanego kurczaka, trochę brukselki, marchewki i kiszony ogórek.
-Czy lepiej zrobić to zdecydowanie i nagle?
-Wszystkim czytelnikom moich książek zalecam stopniowe przechodzenie na dietę rozdzielną. Zacznijcie od codziennego wypicia dwóch szklanek naturalnego soku dziennie. Do obiadów dodawajcie coraz więcej warzyw i sałatek. W ciągu trzech miesięcy odchodźcie od dużej ilości mięs. Każdy posiłek poprzedzajcie sokiem. Zacznijcie na śniadania spożywać warzywa i owoce, na obiad surówki, sałatki, kasze z masłem lub gotowane warzywa. Na kolację surówki, biały ser, ryby, jaja. Jeśli w ciągu dnia odczuwacie głód, jedzcie suszone owoce zimą, latem czereśnie, truskawki, śliwki, arbuzy, gruszki. Kiedy takie jedzenie będzie wam coraz bardziej smakować, zaczniecie wracać do zdrowia.
Czy istnieje dieta cud?
Lepiej być szczupłym niż otyłym. Tylko dlaczego droga do tego jest tak trudna i rzadko skuteczna. Odmawiamy sobie posiłków i przyjemności, zrzucamy po parę kilo, jesteśmy wciąż głodni i ze złości zaczynamy znowu jeść?
-Wszystkie diety odchudzające są trudne do przestrzegania. Dlatego na rynku pojawiły się różnorodne preparaty farmaceutyczne, które zamiast nas mają zrzucić zbędne kilogramy. Po dwóch, trzech miesiącach ich stosowania wracamy do nadwagi, nie zdając sobie sprawy ze szkód, jakie poniosły wątroba, trzustka czy żołądek.
-A co z modnymi sposobami, polegającymi na łączeniu diety 1000 kalorii i ćwiczeń na siłowni?
-Jak piszę w swojej książce, taka metoda przypomina bicie batem ledwo żywego od ciężkiej pracy konia, który już nie ma sił, a ciągle go biją. Nie było i nie ma diet cud.
-To co zostaje puszystym?
-Otyłość to nie tylko niezgrabna figura, to ciężka choroba, którą trzeba leczyć długo i cierpliwie. Najważniejsze, by zrozumieć, że prawdziwą przyczyną nadwagi i otyłości są nasze złe przyzwyczajenia, nałogi i błędy w komponowaniu pokarmów.
-Jakie?
-Przyzwyczajenie do szybkiego jedzenia, przyzwyczajenie do picia podczas posiłków, przyzwyczajenie do jedzenia produktów mącznych i słodyczy, przyzwyczajenie do wadliwego łączenia pokarmów, przyzwyczajenie do leżenia po jedzeniu, przyzwyczajenie do siedzącego trybu życia, przyzwyczajenie do jedzenia podczas oglądania telewizji i jedzenia w stanach podenerwowania, przyzwyczajenie do jedzenia przed snem lub w nocy, przyzwyczajenie do jedzenia produktów rafinowanych, z puszki, konserwowanych, wędzonych. Proszę zobaczyć, ile razy użyliśmy słowa: przyzwyczajenie!
Czy można odbudować prawidłowe trawienie?
Można i w tym celu prof. Michał Tombak zaleca przeprowadzenie kuracji imbirowej, wywodzącej się ze tradycji medycyny tybetańskiej. Kuracja jest prosta i zaleca się ją szczególnie osobom starszym.
W niedużym naczyniu należy rozetrzeć 4 łyżki stołowe sproszkowanego imbiru i zmieszać je ze 150 g przetopionego masła. Po uzyskaniu jednolitej masy naczynie przykrywamy i odstawiamy w chłodne miejsce. Mieszankę należy spożywać przed śniadaniem przez dziesięć dni w następującej ilości.

Pierwszy dzień:       pół łyżeczki od herbaty
Drugi dzień:              1 łyżeczka
Trzeci dzień:            1,5 łyżeczki
Czwarty dzień:         2 łyżeczki
Piąty dzień:               2,5 łyżeczki
Szósty dzień:            2,5 łyżeczki
Siódmy dzień:          2 łyżeczki
Ósmy dzień:             1,5 łyżeczki
Dziewiąty dzień:      1 łyżeczka
Dziesiąty dzień:       0,5 łyżeczki

Po kuracji należy zacząć prawidłowo łączyć produkty, rezygnować z pokarmów konserwowanych i przetworzonych, oraz stopniowo obciążać organizm wysiłkiem fizycznym. Mam tu na myśli spacery, które powinny osiągnąć od 5 do 10 km dziennie.
A wtedy !…w ciągu sześciu miesięcy schudniecie Państwo od 10 do 20 kg, tłuszcz zamieni się w mięśnie, skóra będzie gładka i bez zmarszczek, znikną podbródek i obwisły brzuch, a z otyłego „Smakosza”  zostanie tylko nazwisko… na tym kończy  profesor Michał Tombak.

Proponuję  wszystkim  czytelnikom  :

Kiełki dodają zdrowie i urody
Są niezwykle cennym źródłem witamin i składników mineralnych. Smaczne, niskokaloryczne kiełki bardzo łatwo można wyhodować w domu. Warto, więc włączyć je do wiosennego jadłospisu.
W kuchni dalekowschodniej skiełkowanie ziarna zbóż i roślin strączkowych jadane są od wieków i wchodzą w skład wielu tradycyjnych potraw. W Europie do niedawna wykorzystywano jedynie kiełki żyta by otrzymać słód do piwa. Wraz z modą na zdrowe odżywianie się zaczęto doceniać ich lecznicze właściwości. Największym atutem kiełków jest to, że dostarczają wszystkiego, co najcenniejsze w roślinach, i to w skondensowanej postaci. Kiełki magazynują składniki odżywcze dla rozwijającej się rośliny, dlatego zawartość wielu witamin (A, C, E, PP i witamin z grupy B), a także składników mineralnych (potasu, żelaza, cynku, magnezu, fosforu, siarki) jest w nich kilkukrotnie wyższa niż w ziarnach, z których zostały wyhodowane. Co więcej, te składniki odżywcze są bardzo dobrze przyswajalne przez organizm. Kiełki nie tuczą (100 g kiełków ma przeciętnie tylko 30 kcal) i są lekko strawne.
Lecznicze właściwości ziiarna przeznaczone do kiełkowania najlepiej kupić w sklepach ze zdrową żywnością (torebka kosztuje ok. 3 zl). Kiełki różnią się zawartością składników odżywczych, dlatego możemy je wybrać nie tylko pod kątem smaku, ale i potrzeb zdrowotnych.

 Kiełki rzodkiewki: mają ostry, pieprzny smak. Mogą zastępować szczypiorek, dobrze komponują się z potrawami jajecznymi, sosami śmietanowymi i majonezowymi. Dzięki dużej ilości witaminy C podnoszą odporność organizmu. Zawierają dużo siarki, dlatego wpływają korzystnie na stan skóry, włosów i paznokci.

Kiełki słonecznika: o lekko orzechowym smaku, doskonałe jako dodatek do mieszanych sałat czy kanapek. Mają dużo cynku i żelaza. Powinni je włączyć do diety narażeni na niedobór tych pierwiastków wegetarianie.

Kiełki soi: delikatne w smaku i lekko chrupiące, idealnie nadają się do dań gorących, zwłaszcza chińskich przysmaków z woka. Wyśmienite źródło żelaza, witaminy C i B1. Regularne zjadanie kiełków soi koi nerwy, dodaje energii i apetytu.

Kiełki lucerny: podobnie jak kiełki soi, można dodawać do potraw z woka i z patelni, zawsze jednak najlepiej pod koniec smażenia. Zawierają rzadko występujące w roślinach witaminę B12, na której niedobór narażeni są wegetarianie. Poza tym są bogate w witaminy A, C i D oraz lecytynę. Poprawiają pamięć, mają właściwości pobudzające.

Kiełki soczewicy: delikatne w smaku, nadają się zarówno do jedzenia na surowo w sałatkach i surówkach, jak i na ciepło. Zawierają dużo żelaza, magnezu i witaminy C. Dobrze wpływają na stan zębów.

Kiełki brokuła: są pikantne w smaku, doskonale pasują do kanapek i mieszanych sałat. Kiełki brokuła, podobnie jak brokuł oraz inne rośliny z rodziny krzyżowych zawierają sulforafan – substancję zapobiegającą powstawaniu raka, a także, w pewnych przypadkach, powstrzymującą rozwój komórek nowotworowych. Istotne jest, że kiełki zawierają nawet do 20 razy więcej sulforafanu niż dorosła roślina. Spożycie 50g kiełków dostarcza organizmowi tyle samo tej substancji, co spożycie 1kg brokuła. 

Kiełki fasoli Mung: lekko chrupiące, powszechnie stosowane w daniach kuchni azjatyckiej, zarówno na ciepło, jak i na zimno. Fasola Mung, podobnie jak inne rośliny strączkowe jest nieocenionym źródłem białka. Dzięki obecności niezbędnych w procesie kiełkowania enzymów białko to jest łatwo przyswajalne, same kiełki zaś znacznie lżej strawne niż fasola. Kiełki fasoli Mung obniżają również poziom „złego” cholesterolu LDL.

SMACZNE DANIA  polecam  

 Sałatka z kiełkami soi 

Składniki: szklanka kiełków (mogą być z puszki, choć mają głównie walory smakowe, a nie odżywcze), puszka ananasa w plastrach, 10 dag sera żółtego w kawałku, duży ząbek czosnku, 3-4 gałązki pietruszki, 3 łyżki oleju, pieprz.

Ananasa odsączamy i kroimy na drobne kawałki. Ser żółty kroimy w wąziutkie słupki. Mieszamy kiełki, ser i ananasa. Do 3 łyżek oleju wyciskamy ząbek czosnku i dokładnie mieszamy. Zalewamy sosem sałatkę. Doprawiamy do smaku pieprzem. Siekamy drobno listki pietruszki. Posypujemy nimi sałatkę i jeszcze raz wszystko mieszamy.

Pasta z rzeżuchą
Składniki: kostka masła, 3-4 łyżki kiełków rzeżuchy, sól

Miękkie masło wkładamy do miseczki, wsypujemy kiełki rzeżuchy i dobrze ucieramy na jednolitą masę. Solimy do smaku. Znakomitą pastą możemy smarować chleb.

Spaghetti z kiełkami soi
Składniki: makaron spaghetti, szklanka kiełków, kilka listków świeżej bazylii, sos boloński
Sos: puszka pulpy pomidorowej, średnia cebula, średnia marchew, 2 plastry selera, 1-2 łyżki oleju, sól, pieprz do smaku

Na oleju podsmażamy pokrojoną drobno cebulkę i starte na grubej tarce marchewkę i seler. Gdy warzywa będą miękkie, dodajemy pulpę pomidorową, doprawiamy i dusimy jeszcze przez ok. 10 minut, cały czas mieszając. Pod koniec wrzucamy kiełki, by lekko zmiękły. Sosem polewamy ugotowany makaron. Danie posypujemy drobno posiekanymi listkami bazylii.

Polecam.

Jak to cudownie że jest oddech!

Praktyka oddechem otworzyła mi oczy, a właściwie serce na samą siebie, pomogła mi radzić sobie z codziennymi problemami, stresem, a w momentach przełomowych pomagała znaleźć rozwiązania również i tych dużych problemów podczas sesji oddechowych nie raz znajdowałam odpowiedzi na nurtujące mnie pytania dotyczące życia osobistego, kariery czy relacji z innymi.

Pokaż mi jak oddychasz a powiem ci kim jesteś

Czy wiesz jak oddychasz? Czy twój oddech jest płytki i szybki, czy głęboki i spokojny?

W stresie ludzie zwykle oddychają szybko, stojąc przed grupą ludzi np. na scenie odczuwasz tremę – i ledwo możesz nabrać powietrza. Tłumiąc złość, strach, czy lęk tłumimy też oddech. Zaciskamy żołądek, przeponę, odcinamy się od swojego wnętrza, robimy długie przerwy na bezdechu później desperacko próbując nabrać powietrza.

Człowiek zrelaksowany oddycha zupełnie inaczej. Dziecko oddycha zupełnie inaczej. Oddech jest lekki: swobodny wdech – swobodny wydech, tak lekki jak opadające piórko na wietrze.
Świadoma praca z oddechem była od tysiącleci praktykowana w Jodze, sztukach walki, w każdej niemal kulturze znaleźć można wzmianki o tym jak powinno się oddychać. W latach 70 XX wieku odkrył oddech na nowo amerykański terapeuta Leonard Orr i praktykę świadomego oddechu nazwał Rebirthingiem, nową jogą. Odkrył on, iż poprzez odpowiednie oddychanie – łączenie wdechu z wydechem, człowiek wchodzi w stan medytacyjnego transu w czasie którego można uleczyć wiele ran i traum z dzieciństwa i odległej przeszłości. Później praktyki te były modyfikowane i doskonalone przez wielu innych praktyków, trenerów i terapeutów. Poprzez oddech można „narodzić” się na nowo.

Medytacje oddechem to naprawdę proste ale i potężne narzędzie do radzenia sobie ze stresem i wszelkimi problemami pojawiającymi się w naszym życiu. Jeżeli czujesz się źle, coś się nie układa w pracy czy w domu, lub po prostu masz zły humor, warto sobie pooddychać i poczuć się lepiej.

Na czym to polega?

Medytując oddechem pozwalamy na swobodny przepływ myśli i uczuć. Nie ma w tym nic tajemniczego ani magicznego. Po prostu oddychamy świadomie koncentrując uwagę na wdechu i wydechu. Oddech jest głęboki, ale swobodny. Nie oddychamy na siłę, nie przyspieszamy ani nie zwalniamy. Ot po prostu swobodny, lekki jak piórko wdech i równie lekki wydech. Staramy się obserwować pojawiające się myśli czy też obrazy nie przywiązując się do nich. To znaczy obraz się pojawia, a ja myślę wdech i wydech. Kolejny obraz, czy myśl – czasem na parę oddechów mnie wciąga, zapominam, że medytuję, i gdy mi się przypomni, lub też przypomni mi o tym mój pomocnik ( zwykle takie medytacje robi się przy asyście doświadczonego praktyka oddechem) żeby znów nabrać wdech i potem swobodny wydech….

To co jet trudne to, co robić gdy oddychając przypomina nam się coś nieprzyjemnego, bolesnego. Wtedy automatycznie zaciskamy oddech, który staje się krótki i przerywany. Zaciskamy mięśnie, całe ciało się napina. Czyli dzieje się to co zwykle dzieje się nami gdy jesteśmy w stresie. Wtedy nieoceniony staje się opiekun – praktyk oddechem, który pomaga przejść przez trudne momenty. Gdy przy jego pomocy uda się znów rozluźnić, puścić nie tylko mięśnie ale i uparte myśli – to pojawia się wspaniały moment transformacji - nagle problem, czy sprawa która powodowała to napięcie staje się mały, rozwiązywalny, ba często podczas sesji doznajemy olśnienia – jak go rozwiązać.

Pewna moja znajoma odwleka pewien projekt e-biznesowy już od 10 lat…… A jest to jej życiowy projekt…. Głupie? Beznadziejne? A jednak prawdziwe. Męczy się w korporacjach a marzy o własnym biznesie. A będzie on taki wspaniały! Ma już gigabajty danych i kilka półek książek na ten temat, a jednak wciąż nie może zacząć…. A to nie ma z kim , to brakuje jej umiejętności a to partner się wycofał, a to znowu są jakieś inne ważniejsze projekty… A to może poczekać… W między czasie inni zrobili to już wiele razy, lepiej lub gorzej ale zrobili, niektórzy zbili nawet na podobnym pomyśle fortunę. A Ania wciąż jest niegotowa.

Dlaczego odwlekamy?

Boimy się porażki, że się nie uda, że nie będzie tak jak w marzeniach czy też wyobrażeniach na ten temat. Zwlekamy, bo dany temat jest trudny, bo nie wiemy jak się za niego zabrać, bo nas przerasta.

Dlatego podejmujemy inne, działania „zastępcze” – pomniejsze projekty, sprzątamy, rozmawiamy, plotkujemy kopiujemy, „zbieramy dane” sufrując po necie bez końca….

Poradniki zarządzania czasem nazywają zwlekanie jednym z najgrożniejszych złodziei czasu.

A projekt życia czeka…

Jak sobie radzić z odwlekaniem?

Zjedz tę żabę!

Jak twierdzi Brian Tracy, należy się za te trudne i nieprzyjemne rzeczy brać od razu. Im gorsze i trudniejsze zadanie tym szybciej powinniśmy się z nim uporać. Tym sposobem nie będzie nas to stresować przez cały dzień. Nie mówiąc już o dłuższym okresie jak w przypadku mojej przyjaciółki.

Podziel duży projekt na mniejsze

Jej poradziłabym podzielić ten projekt na mniejsze części. Każdy ma prawo bać się przed zrobieniem czegoś wielkiego. Pojawia się lęk, że nie wyjdzie, że nie będzie tak jak sobie się to wyobrażało. Teoria i praktyka zarządzania projektami mówi aby podzielić duży projekt na mniejsze etapy, ustalić kamienie milowe i daty ich realizacji. Następnie pracować z tymi mniejszymi celami i pod-projektami.

Inna dobra rada – zaczerpnięta z książki G. Kawasaki „Sztuka rozpoczynania” to zacząć to robić. Nie czekać i projektować perfekcyjnie działający biznes – tylko to po prostu zacząć robić. Popatrzmy na największych – Microsoft ciągle wydaje poprawki do już „gotowych” produktów. Gdy kupiłam w zeszłym roku laptopa z Windowa Vista, myślałam że zwariuję – nic na nim nie działało! Ale parę poprawek później już jest prawie dobrze.

Perfekcjonizm

Perfekcjoniści mają spory problem z odkładaniem. Nie musi to nawet być mega projekt – ale nawet prezentacja, czy jakiś mały raport – tak bardzo chcą aby efekt końcowy był jak najlepszy, że odkładają strasznie długo, zbierając dane i przygotowując się do realizacji zadania. Najczęściej zabierają się do tego zbyt późno – i w efekcie nie mają już czasu na zrobienie tego dobrze. Jest to de facto taki trick umysłu – dający im usprawiedliwienie, że coś nie wyszło perfekcyjnie – brakło po prostu czasu….

Czym zatem kierować się przy wyborze?

Dobrej jakości kursy e-learningowe są ciekawe, interaktywne, angażują uczestnika i motywują do kontynuowania nauki, która staje przyjemnością a nawet zabawą, a odpowiednio zaprojektowane testy sprawdzają czy szkolenie spełniło założenia. Jednakże nie każdy kurs multimedialny spełnia te funkcje. Efektowne grafiki i animacje to nie wszystko. Prawdziwa wartość tkwi w metodyce i odpowiednim zamyśle dydaktycznym, które sprawią, że szkolenie osiągnie zamierzone cele w efektywny sposób.

Wieloletnie doświadczenia dydaktyków i specjalistów od szkoleń multimedialnych wskazują na 10 cech, którymi powinien charakteryzować się wysokiej klasy kurs multimedialny:

1. Nauka powinna przebiegać w czterech etapach:

• Wprowadzenie do tematu,
• Prezentacja informacji merytorycznych oraz ćwiczenia ze wsparciem systemu
• Ćwiczenia praktyczne
• Testy sprawdzające.

W części wprowadzającej autor lekcji przedstawia informacje o treści i celach szkolenia.

W części prezentacyjnej autorzy kursu zapoznają uczestnika z materiałem, teorią i innymi informacjami z tematyki szkolenia. Forma wprowadzenia powinna być interaktywna, w zależności od grupy docelowej, może zawierać grafiki, narracje lektora, filmy lub animacje. Ćwiczenia ze wsparciem wykorzystują elementy interaktywne, potrzebne do zrozumienia głównego konceptu szkolenia (mogą to być przykładowe scenki z codziennej praktyki, zabawne historyjki lub pytania). Interaktywność ma na celu przekazanie uczestnikowi szkolenia informacji zwrotnej w celu zapewnienia zrozumienia nauczanego materiału. Ćwiczenia ze wsparciem są niezbędne, aby uczeń mógł przenieść nowe informacje z krótkoterminowej do długoterminowej pamięci i swobodnie korzystać z poznanego materiału. Trzecia faza to ćwiczenia praktyczne wymagające przypomnienia, przetworzenia i zastosowania nowego materiału w praktyce. Cykl szkolenia kończy się fazą testową, która pozwala odpowiedzieć na pytanie czy szkolenie było efektywne, czy osiągnęło zamierzone cele oraz daje wskazówki na temat dalszych kroków. Dobry kurs sieciowy składa się ze wszystkich czterech faz.

2. Zawartość merytoryczna zorientowana na osiągnięcie celów szkolenia

Lekcje powinny mieć jasno sprecyzowany cel i adekwatną zawartość merytoryczną. Cel jest podstawą do tworzenia wspomnianych wyżej faz szkolenia. Celem może być nabycie określonej umiejętności np. zapamiętanie, używanie, stosowanie poznanej wiedzy w nowych sytuacjach. Zawartość merytoryczna to fakty, koncepcje, procedury, zasady.

3. Praktyczny program nauczania zorientowany na rozwiązywanie problemów

Dobrze zaprojektowany kurs musi zawierać materiał dostosowany do potrzeb grupy docelowej, ukierunkowany na rozwiązanie jej problemów. Ludzie dorośli uczą się najlepiej, gdy widzą zastosowanie teorii w praktyce i czują potrzebę zdobycia wiedzy. Nie interesuje ich jak działa procesor tekstu, ale jak przy jego użyciu stworzyć dokument lub np. stronę www.

4. Kontrola użytkownika nad aplikacją i określona struktura aplikacji szkoleniowej

W zależności od charakterystyki grupy docelowej aplikacja szkoleniowa może pozwalać na pełną lub ograniczoną kontrolę nad szkoleniem. Im grupa jest bardziej zaawansowana w temacie szkolenia, tym kontrola powinna być większa. Początkujący użytkownik wymaga „prowadzenia za rękę”, instrukcji krok po kroku. Struktura szkolenia, długość bloków lekcyjnych znacznie wpływa na efektywność nauki. Jest ona efektywniejsza, gdy program składa się z krótkich sekwencji ułożonych w ramach zdefiniowanej struktury, następujących po sobie w określonym tempie.

Według badań wysoki poziom koncentracji człowieka utrzymuje się przez pierwsze 20 minut, po czym gwałtownie spada. Metodycy programów multimedialnych wykorzystując tę wiedzę dzielą szkolenia na15-20 minutowe bloki tematyczne.

5. Dostosowanie do indywidualnych sposobów uczenia się

Jasno określona struktura i wyznaczone tempo uczenia mogą być idealnym rozwiązaniem dla jednych, inni preferują uczyć się we własnym tempie, powtarzać materiał według własnych potrzeb, przerabiać tylko interesujące ich tematy. Poziom umiejętności uczestnika oraz złożoność zawartości merytorycznej dyktują stopień elastyczności struktury oraz poziom swobody wyboru podczas szkolenia.

6. Testy sprawdzają poziom zdobytej wiedzy i posiadanie zakładanych umiejętności

Wspomniane wyżej cele szkoleń określają co powinno być testowane (zastosowanie wiedzy w praktyce, rozwiązywanie problemów, stopień opanowania teorii itp.). Np. jeżeli celem kursu jest nauczenie obliczania stopy zwrotu z inwestycji, test powinien sprawdzać czy student jest w stanie zastosować zdobytą wiedzę w praktyce, tzn. praktyczne wyliczenie a nie definicję. Techniki multimedialne, animacje i symulacje pozwalają na interakcję i urozmaicenie testów, co z kolei wpływa na zwiększoną koncentrację i lepsze zapamiętanie materiału.

7. Informacja zwrotna rozwija umiejętności samodzielnego rozwiązywania problemów

Ćwiczenia praktyczne powinny zwierać obrazowe informacje zwrotne i objaśnienia do podanej przez uczestnika szkolenia odpowiedzi. Informacje te mogą mieć różną formę. Prócz informacji tekstowej, że odpowiedź jest błędna, grafika czy animacja może zilustrować prawidłowe rozwiązanie. Informacja zwrotna może też zawracać do uprzednio przerobionej partii szkolenia. Dobre szkolenia używają informacji zwrotnej w celu rozwinięcia u uczestnika zdolności do samodzielnego diagnozowania problemów i uzupełnienia braków, co w efekcie prowadzi do bezbłędnego rozwiązywania kolejnych testów.

8. Odpowiednio dobrana ilość ćwiczeń praktycznych

Im więcej ćwiczeń, im większa ich różnorodność, tym uczestnicy lepiej opanują materiał. Nie ma reguły mówiącej, jak wiele ćwiczeń powinno znaleźć się w szkoleniu. Zależy to od złożoności materiału i poziomu umiejętności uczestników. Ćwiczenia powinny być zróżnicowane pod względem trudności.

9. Motywacja użytkownika

Zaangażowanie poprawia przyswajanie materiału. Interaktywność, ćwiczenia wymagające od uczestnika aktywnego wyszukiwania informacji z treści kursu, stymulują uczenie i zwiększają uwagę. Interakcja powinna być bogata i różnorodna, pytania powinny stymulować aktywność.

10. Efekty multimedialne stymulują proces uczenia

Multimedia (grafiki, animacje, filmy, lektor, muzyka) uatrakcyjniają szkolenie, zwiększają koncentrację oraz ułatwiają przekazanie informacji. Wybór multimediów powinien być dostosowany do celów szkolenia, grupy odbiorców, kultury firmy. Nie można zapomnieć o możliwościach technicznych takich jak przepustowość sieci, wyposażenie komputerów w oprogramowanie pozwalające na korzystanie z multimediów. Jeżeli kurs będzie się długo ładował, lub pojawią się błędy aplikacji, wszyscy bardzo szybko stwierdzą, że „e-learning nie ma sensu”.

W mediach coraz częściej widzimy alarmujące artykuły: wojna o talenty trwa! Talenty znów w cenie! Magia talentów…

W sztuce zwanej zarządzaniem talentami najważniejsze jest takie zarządzanie pracownikami, aby mogli wykorzystywać w pracy swoje silne strony i mieli poczucie samorealizacji, odpowiedzialności i ciągłego rozwoju. W zarządzaniu talentami ważne jest zidentyfikowanie najlepszych pracowników, zapewnienie im warunków do rozwoju i odpowiedniej ścieżki kariery, a także zatrzymanie ich w firmie.

W największym skrócie zarządzanie talentami sprowadza się do 3 rodzajów zintegrowanych działań:

1. Zrozumienie jakich mamy ludzi i dopasowanie ich potencjału do organizacji
2. Efektywne wykorzystanie ich obecnych umiejętności
3. Zapewnienie im możliwości awansu i rozwoju

Selekcja i badanie potencjału

Selekcja zazwyczaj zaczyna się od wytypowania kandydatów przez ich bezpośrednich przełożonych, którzy są następnie poddawani różnego rodzaju testom osobowości, development lub assessment centers aby sprawdzić ich silne i słabe strony. Jest to niezwykle istotny i jednocześnie dosyć kosztowny etap pracy z talentami. Określenie profilu osobowości pracownika ułatwia dopasowanie jego naturalnych preferencji i uzdolnień do zadań, jakie wykonuje w swojej firmie, planowanie jego przyszłej ścieżki kariery. Testy osobowości pomagają również w przygotowywaniu planów sukcesji, zapewnianiu odpowiednich wyzwań i budowaniu efektywnych zespołów a także poprawie komunikacji w firmie. Organizacji używają różnorodnych narzędzi to pomiarów: Hogan Assesment Systems, Extended Disc, MBTI i inne. Testy badają pracowników pod kątem ich preferencji zawodowych, pracy w zespole i kompetencji społecznych, inteligencję emocjonalną, typy osobowości i inne.

Pasjonująca praca i wyzwania

Znając silne i mocne strony osobowości danego pracownika, będziemy mogli zapewnić mu możliwości wykonywania pracy, którą lubi i potrafi, co zwykle zwiększa jego entuzjazm, zaangażowanie, motywację i lojalność. Ogromną role w tym obszarze odgrywają bezpośredni przełożeni wytypowanych osób. To oni odpowiadają za dobre dopasowanie potencjału i twórczych możliwości pracowników do przypisywanych im zadań, atmosferę w zespole i motywację pracowników. Relacja z szefem decyduje o efektywności programów zarządzania talentami, na motywację pracowników a także ich decyzje o pozostaniu dłużej w firmie.

Praca z talentami powinna obejmować rozwijanie umiejętności miękkich z zakresu zarządzania ludźmi przez całą kadrę menedżerską. Znane wszystkim powiedzenie że pracownicy przychodzą do firmy ale odchodzę od szefa, jest szczególnie kosztowne w przypadku odchodzenia talentów.

Rozwój

Rozwój talentów to oczywiście szkolenia umiejętności zawodowych, programy MBA, executive coaching a także inne programy szkoleniowe istotne dla pracownika. Istotnym i jednocześnie trudnym wyzwaniem jest, dostosowanie programów do indywidualnych preferencji pracowników. Pracownicy będący coraz bardziej świadomi cenią pracodawców rzeczywiście dbających o ich rozwój jako ludzi a nie tylko jako zasobów ludzkich. Zatem poza zapewnianiem im wiedzy narzędziowej, twardej niezbędnej do wykonywania pracy, programy rozwoju powinny zwierać także szkolenia ogólnorozwojowe, rozwijające kreatywność i pozwalające nabrać dystans do życia i codziennej pracy.

Jak ich utrzymać – lifestyle coaching i szkolenia rozwoju osobistego

To stosunkowo rzadko stosowane narzędzia w programach rozwoju talentów niemniej jak wskazują badania coraz istotniejsze tak z punktu widzenia pracownika, jego dobrego samopoczucia i zdrowia psychicznego a także interesów firmy. Narzędzia te pomagają pracownikom w radzeniu sobie z rzeczywistością, służą zmianom stylu życia, dotykają osobistych aspektów życia, poszukiwaniu sensu życia i wspierają w rozwoju osobowości. W ramach tych narzędzi znajdziemy coaching indywidualny oraz różnego rodzaju szkolenia z zakresu rozwoju osobistego dobierane indywidualnie, według potrzeb pracownika.

Stres, naciski na efekty i wydajność, długie godziny pracy sprawiają coraz częstsze problemy dla pracowników w tym również talentów ( a może w tej grupie nawet bardziej – z powodu presji na to by się wykazać). Według badań 40-60% pracowników amerykańskich wskazuje iż ich praca jest bardzo stresująca i, że odbija się to negatywnie na ich życie i zdrowie. Stres związany z pracą jest drugą co do częstości występowania, przyczyną problemów zdrowotnych osób czynnych zawodowo – tuż po dolegliwościach mięśniowo-szkieletowych. Według według obliczeń brytyjskich, w skali całego kraju, w Wielkiej Brytanii koszty stresu zawodowego sięgają do 10% produktu narodowego brutto, a amerykański portal TrueCareers podaje iż ponad 50 % pracowników poszukuje nowej pracy właśnie ze względu na presję i stres w obecnym miejscu zatrudnienia.

Pomoc pracownikowi w zmianie jego życia na lepsze może okazać się najefektywniejszym systemem motywacyjnym w zarządzaniu talentami. Dzięki pracy z coachem pracownik stanie się szczęśliwszy, bardziej zadowolony i zmotywowany do pracy a także lojalny. Oczywiście narzędzie to powinno być zintegrowane z innymi elementami programu dla talentów, o których pisałam wcześniej: możliwości rozwoju, zapewnienie ciekawej i odpowiedzialnej praca, budowanie ścieżki kariery i zapewnienie dobrej atmosfera pracy przez dobrego menedżera. Przemyślana strategia HR a także odpowiednie promowanie działań w postaci employer brandingu pozwoli na przyciągnięcie, efektywne wykorzystanie i zatrzymanie w firmie najcenniejszych pracowników.